Wampiry tyranizujące

Ostatnio mam czas, a kiedy mam czas to mam chęć coś zrobić. Zwykle właśnie piszę w necie. A piszę o różnych sprawach, teraz zaglądnąłem do książki “Emocjonalne wampiry” i postanowiłem dać pewien fragment z niej…

Nie ma wielu doświadczeń bardziej wyczerpujących emocjonalnie niż sytuacja, w której ktoś na nas wrzeszczy. Jeżeli spotkaliśmy kiedyś wampira tyranizującego, już to wiemy.

Podobnie jak pozostałe odmiany aspołeczne, wampiry tyranizujące są uzależnione od mocnych wrażeń. Ich narkotykiem jest gniew. Wściekłość przenosi je w prostą alternatywną rzeczywistość, w której przetrwają tylko silni. We własnym pojęciu wampiry tyranizujące są właśnie tymi silnymi. W rzeczywistości gnie może być źródłem ich siły, ale stanowi także ich wielką słabość.

Wampiry tyranizujące lubią władzę, ale jej nie rozumieją. Nie interesują ich spokojne, subtelne metody działania prawdziwej władzy, których siłę mierzy się tym, co władza może zrobić. Wampiry tyranizujące ekscytują się rzeczywistym działaniem. Dla nich żadna rzeczywista władza nie może się równać z dreszczem wywoływanym konfrontacją i ostrym zapachem strachu.

Wampiry tyranizujące są jak zwierzęta. Zgoda, wszyscy tacy jesteśmy, ale tyrani pozostają w bliższym kontakcie ze swoją zwierzęcą naturą niż większość ludzi. Posługują się swoją prymitywną władzą, żeby manipulować naszymi instynktami.

Tia, wampirów pełno na ulicy, w konfrontacji z nimi nie mam szansy, pokonują mnie…