Dziwny jest ten świat

"Czarujący ludzie wykorzystują swój czar do ostatka, a postępują tak haniebnie, jak świat im pozwala."

"Jeśli człowiek podejmuje działanie, podejmuje działanie i jego dusza. Kiedy włos dotyka wody, dusza pokrywa go złotem. Taka jest najwidoczniej jej natura. Owa woda źródlana, w której pływają złote węże i ryby, to ta sama dusza, która nie uczyni nic, jeśli wy nie uczynicie niczego; lecz jeśli wy rozpalicie ogień, ona narąbie drew; jeśli wy zbudujecie łódź, ona stanie sie morzem."

"Sami doświadczyliśmy boleśnie skutków tego , ze nasza cywilizacja stała sie mało odporna na zło, które rodzi sie poza łatwiej dostępna sfera świadomości ludzkiej i eksploatuje zbyt wielka szczelinę pomiędzy myśleniem doktrynalnym i prawnym a rzeczywistością psychologiczna . W cywilizacji z deficytem poznania psychologicznego , nad aktywność jednostek pobudzanych wewnętrznym niepokojem , który wyrasta z poczucia własnej odmienności , znajduje zbyt łatwy oddźwięk u ludzi nie dość świadomych rzeczy . Marzenie takich jednostek o tym , aby narzucić społeczeństwom ich własny odmienny sposób przeżywania i pojmowania , a potem swoja władze , ma wciąż szanse realizacji.

Widziałem ciemną krew, która sączyła się z ust Helemi i spływała po prześcieradle ku partiom jej ciała zakrywanym przez Huda. Nie poruszyłem się ani nie mrugnąłem, ale Hud już wstawał, uśmiechając się do mnie; zapinał rubinową klamrę pasa. - No, czy nie słodka z niej dziewczynka? - spytał. Zagwizdał i zaczął wsuwać nogawki spodni do cholewek swoich czerwonych, zamszowych butów. Halmea, skulona, obróciła się ku ścianie.

Od lat przytrafia mi się następująca sytuacja: podczas proszonego obiadu, w odpowiedzi na uprzejme pytania o moją pracę, krótko przedstawiam typowe cechy psychopaty, a wtedy ktoś z siedzących przy stole zamyśla się na moment, po czym wykrzykuje: "Mój Boże!" - w takim razie X musiał być..." albo "Wie pan, nigdy dotąd sobie tego nie uświadomiłem, ale właśnie opisał pan mojego szwagra".

Można wyróżnić dwa typy narcyzów. Oba posiadają mimowolną tendencję do koncentrowania się na własnym wizerunku, na tym, jak są spostrzegane przez innych. Pierwszy z nich to osoba niepewna. Spojrzenia innych po prostu ją paraliżują, czuje się ciągle obserwowana, lecz jest to dla niej niekomfortowe. Każda krytyka jest dla niej klęską. Drugą grupę osób narcystycznych stanowią ludzie, którzy są pewni siebie i nie przejmują się zupełnie opiniami innych. Prezentują się jako wyraźnie wyższościowi, mają skłonność do mimowolnego poniżania innych ludzi i dawania innym do zrozumienia, że są gorsi.

Dobrzy ludzie rzadko bywają podejrzliwi: nie potrafią zrozumieć, że ktoś inny mógłby zrobić coś, do czego oni sami są niezdolni; na ogół przyjmują niedramatyczne rozwiązanie jako właściwe i na tym poprzestają. Normalni ludzi ponadto wyobrażają sobie, że powierzchowność psychopaty jest równie potworna jak jego umysł, co odbiega od prawy tak dalece jak to tylko możliwe. [...] Te potwory realnego świata zwykle wyglądały i zachowywały się bardziej normalnie niż ich rzeczywiście normalne rodzeństwo, przedstawiały bardziej przekonujący obraz cnoty niż sama cnota - podobnie jak woskowa róża lub brzoskwinia z plastiku wydają się doskonalsze, bardziej zgodne z koncepcją róży i brzoskwini niż niedoskonały oryginał, na którym je wzorowano.

„Bóg to nie Ktoś, kto jest, lecz To, co jest"

Dopóki człowiek czegoś nie straci, tego nie docenia.